Deniz’i ilk gördüğün an genellikle Buca’nın o eski, biraz yorgun ama hala canlı sokaklarında oluyor. Mesela Buca Çarşısı’nın arka yollarında, eski bir Rum evinin önünden geçerken ya da Kozağaç’taki küçük parkın banklarından birinde otururken. 24 yaşında, 167 boyunda, koyu kestane dalgalı saçları omuz hizasında, hafifçe karışık ve rüzgâr estiğinde yüzüne düşüyor. Ela-kahve karışımı gözleri, sanki Buca’nın eski bahçelerinde yetişmiş yaseminlerin rengini almış gibi sıcak, samimi ve biraz da utangaç bakıyor. Ten rengi hafif buğday, pürüzsüz, doğal – hiçbir makyajla abartılmamış, sadece güneşin ve rüzgârın dokunduğu bir ten. Gülümsediğinde göz kenarlarında ince çizgiler beliriyor; o çizgiler “bu kız gerçekten gülüyor, gerçekten mutlu” dedirtiyor insana. İnce ama güçlü bir bel, yuvarlak ve diri kalçalar, doğal kıvamda göğüsler – Buca’nın küçük pazarlarında fileyle alışveriş yaparken ya da Tepecik’teki bir kahvede arkadaşlarıyla otururken bakışlar ona kayıyor, ama Deniz genellikle fark etmiyor ya da aldırmıyor.

Dışarıdan bakınca tam bir Buca kızı: bazen eski bir kot pantolon ve bol tişörtle, ayaklarında spor ayakkabı ya da converse, bazen çiçekli basit bir elbise ve sandaletle, bazen de ince bir kazak, eşofman altı ve atkıyla. Hiçbir zaman gösterişli değil, hiçbir zaman “dikkat çekmek için” giyinmiyor; ama o doğal haliyle, sanki yıllardır aynı sokakta büyümüş, aynı apartmanın merdivenlerini çıkmış, aynı bakkaldan ekmek almış gibi duruyor. Parfümü hafif ve tanıdık: çiçekli sabun, taze limon kabuğu, arkadan gelen hafif baharat ve belki bir tutam vanilya. Yaklaştığında burnuna dolan koku, sanki annenin mutfağından yeni çıkmışsın, evde taze çay demleniyor gibi hissettiriyor.

İlk karşılaştığınızda sohbet kendiliğinden başlıyor. Genellikle Buca’nın sakin bir köşesinde: eski çarşıda bir kahvehanenin önünde, ya da Kaynaklar yoluna çıkan patikada yürürken. “Burası hâlâ en güzel yerlerden biri değil mi?” diyor, sesi yumuşak, biraz utangaç ama içten. Sonra konuşma akıp gidiyor: Bugün pazardan aldığı taze domateslerin kokusundan bahsediyor, Buca’nın eski Rum evlerinden birinin bahçesinde hâlâ çiçek açan yaseminlerden, hafta sonu Kaynaklar’da yaptığı yürüyüşte gördüğü yaban kedilerinden, çocukluğunda oynadığı sokak oyunlarından. Dinlerken anlıyorsun ki Deniz sadece Buca’da yaşamıyor; Buca’yı taşıyor içinde. Mahallenin kokusunu, sesini, insanlarını, hatta eski sokak lambalarının titrek ışığını biliyor.

Bir akşamüstü “Hadi gel” diyor, “evimin bahçesinde oturup yıldızları izleyelim.” Bahçeye çıktığınızda Buca’nın hafif serinliği geliyor yüzünüze; fonda uzaktan tren sesi, ağaçların arasında cırcır böcekleri, arada bir komşu köpeğin havlaması. Deniz yere eski bir battaniye seriyor, yanına iki bardak demli çay koyuyor, belki bir tabak kurabiye ya da cevizli sucuk. Oturduğunuzda omuz omuza, sessizce yıldızlara bakıyorsunuz bir süre. Sonra o dönüp sana bakıyor, ela-kahve gözleri ay ışığında daha da derin görünüyor. O an dudaklarınız buluşuyor; öpüşmesi yumuşak başlıyor, sanki yıllardır beklenen bir şeymiş gibi yavaş yavaş derinleşiyor, ısınmaya başlıyor. Kıyafetler yavaşça sıyrılıyor, teni sıcak, elleriniz birbirini buluyor. Deniz hiçbir şeyde acele etmiyor. Her dokunuşu bir nefes gibi geliyor, durup dinleniyor, sonra daha yakınlaşıyor, daha derinleşiyor. Göz göze bakarken gözleri parlıyor, nefesi hızlanıyor, inlemeleri bahçenin sessizliğinde hafifçe yankılanıyor, cırcır böcekleriyle karışıyor.

Bahçede başlıyor her şey. Yıldızların altında arkadan sarılıyor, kalçalarını sıkarken ritmi o tutuyor; nefesleriniz birbirine karışıyor, serin hava teninizi ürpertiyor ama birbirinizin sıcaklığı yetiyor. Sonra içeri geçiyorsunuz; yatakta göz göze, bacakları belinde sarılı, ritmi birlikte tutuyorsunuz, sanki uzun zamandır aynı ritmi biliyormuşsunuz gibi. Bazen üstte kendi ritmini buluyor, saçları yüzüne düşerken nefes nefese kalıyor, ellerin kalçalarını sıkarken inliyor, sesi bahçeye kadar sızıyor. Bazen de duşun altında, sıcak suyun altında kayganlaşıyor tenler, gülüşmeler karışıyor sevişmeye, su sesi inlemeleri örter gibi oluyor. Zaman kayboluyor. Bazen sadece birbirinize sarılıp bahçeye geri dönüyorsunuz, battaniyenin üstünde uzanıp yıldızları izliyorsunuz, ten tene değerek, sözsüz. O anlarda hiçbir şey söylemeye gerek kalmıyor; sadece nefesler, dokunuşlar, uzaktan gelen tren sesi ve bahçedeki yasemin kokusu var.

Gece boyunca defalarca birbirinizi keşfediyorsunuz. Arada uykuya dalıyorsunuz, birbirinize sarılı, battaniyenin altında ısınarak; arada uyanıp yeniden başlıyorsunuz, bu sefer daha yavaş, daha uzun. Sabah erkenden uyanıyor Deniz. Mutfakta oluyor yine. Taze peynir, zeytin, domates, salatalık, sıcak ekmek, bal-kaymak, belki ev yapımı reçel, yanında demli çay ve bir tabak taze meyve. Masaya oturduğunda hala saçları dağınık, gözleri uykulu ama mutlu, yüzünde o küçük gamzeler. “Bugün nereye gidelim?” diye soruyor gülerek, “Kaynaklar’a mı yürüyelim, yol üstünde kahvaltı ederiz; yoksa sadece burada mı kalalım, bütün gün bahçede mi oturalım? Ya da Buca pazarına gidip bir şeyler alıp geri mi dönelim, akşam yine yıldızları izleriz?”

Sohbet hiç bitmiyor. Buca’nın eski hikayelerinden, çocukluğunun geçtiği sokaklardan, Ege’de en sevdiği yemeklerden, müzik zevklerinden – bazen eski bir arabesk, bazen hafif bir türkü, bazen de eski bir Sezen Aksu şarkısı – konuşuyor. Gerçekten dinliyor seni; sorduğu sorular samimi, cevapları içten, gözleri gözlerinin içine bakıyor. Sanki yıllardır aynı mahallede büyümüşsünüz, aynı sokakta top oynamışsınız gibi hissettiriyor.

Giderken kapıda duruyor. Uzun uzun sarılıyor, kolları boynunda, başı omzunda, kokusu saçlarına sinmiş. Dudaklarına son bir öpücük bırakıyor; bu sefer daha yumuşak, daha uzun, daha veda gibi. “Yine gel” diyor usulca, “bu sefer sabah erkenden Kaynaklar’a yürüyelim. Yol üstünde kahvaltı ederiz, kimsenin olmadığı bir yerde otururuz, saatlerce konuşuruz.” Kapı kapanıyor, ama kokusu, gülüşü, o ela-kahve bakışlar, bahçedeki yasemin kokusu, uzaktan gelen tren sesi, cırcır böcekleri geride kalıyor.

Deniz işte böyle biri. Buca’nın ta kendisi: sakin ama içten, samimi ama derin, biraz utangaç, çokça sıcak. Bir kez tattın mı o mahalle sıcaklığını, o bahçe huzurunu, o yasemin kokulu geceleri, başka türlü soğuklara dönemiyorsun. Gittiğinde bile içinde bir parça Buca kalıyor; bir tren düdüğü duyduğunda, bir yasemin kokusu aldığında, bir Buca sokağından geçtiğinde aklına o bahçe, o bakışlar, o gülüş geliyor.